Sztuczna inteligencja, która dotychczas funkcjonowała w przeglądarkach i oknach czatu, zaczyna wkraczać w świat fizyczny. Startup Gatsby z San Francisco rozpoczął testy usługi wykorzystującej humanoidalne roboty do sprzątania mieszkań. Najważniejszą zmianą nie jest jednak sam robot, lecz model biznesowy stojący za usługą. Zamiast budować kolejną maszynę, rynek otrzymuje pierwszą próbę stworzenia warstwy usługowej dla pracy fizycznej.
Sprzedaż rezultatu, nie technologii
Największą innowacją testowanego modelu nie jest sprzęt, lecz fakt, że maszyna całkowicie przestaje być produktem sprzedażowym. Platforma sprzedaje konkretny rezultat – posprzątane mieszkanie. Usługa wyceniana jest na stałą kwotę 150 dolarów, niezależnie od metrażu. Ustalenie takiej ceny, odpowiadającej dolnej granicy rynkowej za pracę człowieka w Kalifornii, sprawia, że robotyzacja z drogiej, futurystycznej ciekawostki staje się racjonalną ekonomicznie alternatywą.
Zmienia się również cała komunikacja. Z przekazu marketingowego całkowicie zniknął techniczny żargon. Nie ma w nim mowy o architekturze sieci neuronowych czy uczeniu maszynowym. Zamiast tego zaoferowano skrajnie prosty interfejs: kliknięcie przycisku w aplikacji sprawia, że robot przyjeżdża, sprząta i wychodzi. Wizualnie projekt przypomina fuzję luksusowej marki modowej i lifestylowego startupu, udowadniając, że roboty przestają być traktowane jako sprzęt czysto industrialny.
Pierwsza aplikacyjna warstwa dla humanoidów
Kluczowym elementem tej narracji jest deklaracja: platforma sama nie buduje robotów. To fundamentalna zmiana na rynku, na którym do tej pory firmy ścigały się głównie na własny, kosztowny sprzęt.
Zamiast tego powstaje pierwsza próba stworzenia aplikacyjnej warstwy dla humanoidów – środowiska podobnego do tego, czym system Android stał się dla smartfonów. Platforma bierze na siebie logistykę, projektowanie interfejsu oraz obsługę klienta. Sam sprzęt może natomiast pochodzić od różnych producentów, zależnie od tego, które modele okażą się w danym momencie najbardziej niezawodne. Dopiero w tym kontekście można mówić o potencjalnym „momencie iPhone’a” dla robotyki – skomplikowana technologia otrzymuje warstwę konsumencką skrojoną pod masowego odbiorcę.
Znaczenie niedoskonałych testów
Wdrożenie pełnej autonomii humanoidalnego robota w zmiennym środowisku każdego nowego mieszkania to obecnie jedno z najtrudniejszych wyzwań inżynieryjnych. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że obecny pilotaż to wczesny etap wdrażania usługi, opierający się w znacznej mierze na teleoperacji – zdalnym sterowaniu maszynami przez operatorów.
Z perspektywy analizy trendu nie ma jednak dziś znaczenia, czy robot jest w pełni autonomiczny. Największe zmiany rynkowe niemal zawsze zaczynają się od systemów półautomatycznych i niedoskonałych testów w warunkach rzeczywistych. Tak zwany model „Wizard of Oz” pozwala na błyskawiczne zbadanie popytu, zebranie krytycznych danych szkoleniowych oraz przetestowanie miejskiej logistyki na długo przed pełną dojrzałością samej technologii. Podobną drogę przechodziły systemy jazdy autonomicznej czy pierwsze usługi w chmurze.
Robot jako miejska infrastruktura
Wszystkie te elementy prowadzą do największej mentalnej zmiany, jaką niesie za sobą to wdrożenie. Humanoidalne roboty nie będą luksusowymi gadżetami kupowanymi na własność, lecz staną się niewidzialną, miejską infrastrukturą usługową.
Tak jak platformy przewozowe zmieniły sposób myślenia o transporcie – nie zamawia się już kierowcy, lecz po prostu przejazd z punktu A do punktu B – tak w niedalekiej przyszłości zniknie potrzeba posiadania robota. Konsument będzie zamawiał jedynie wykonaną usługę fizyczną. AI przestaje być wyłącznie oprogramowaniem działającym na ekranie i zaczyna funkcjonować jako fizyczna warstwa usług świata rzeczywistego.
Leave a Comment